Dostępność
Polskie kino dokumentalne ma niezwykłą moc poruszania, zaskakiwania i zostawiania w widzach emocji na długo po seansie. Z okazji swojego 20-lecia Polski Instytutu Sztuki Filmowej zaprasza na wyjątkową filmową podróż przez ostatnie dwie dekady – czas, w którym polskie filmy dokumentalne zdobywały najważniejsze nagrody i podbijały serca widzów na całym świecie. W ramach akcji „PISF & MDAG: kino dokumentalne – nasza miłość!” od 21 listopada aż do końca stycznia 2026 r. w kinach w całej Polsce ponownie zobaczymy 20 kultowych tytułów współfinansowanych przez PISF.
Współorganizatorem wydarzenia jest festiwal Millennium Docs Against Gravity, który od ponad 20 lat popularyzuje w Polsce kino dokumentalne i wyrósł na jedną z największych imprez poświęconych tej dziedzinie na świecie. Przez ponad dwie dekady udowodnia, że film dokumentalny może być równie porywający, jak najlepsze kino fabularne.
Wszystkim pokazom w ramach akcji towarzyszy konkurs „Za co Ty kochasz kino dokumentalne?”. Przed każdym z filmów oraz po jego zakończeniu na ekranie pojawi się kod QR, który przeniesie publiczność do specjalnego formularza. Każda osoba, która odpowie, za co kocha kino dokumentalne, ma szansę na wygranie cennych nagród!
I miejsce to możliwość spędzenia 3 nocy (7-10 maja 2026) dla 2 osób w Warszawie w 5* hotelu, akredytacje na MDAG i zaproszenia na galę otwarcia festiwalu. Za zajęcie drugiego miejsca nagrodą są 2 noce (8-10 maja 2026) dla 2 osób w Warszawie w 5* hotelu i akredytacje na MDAG. Zdobywca lub zdobywczyni III miejsca może liczyć na 2 akredytacje na MDAG 2026.
PROGRAM:
21.11 Królik po berlińsku reż. Bartosz Konopka / Polska / 2009 / 51 min.
20.12 Jak to się robi reż. Marcel Łoziński / Polska / 2006 / 90 min.
10.01 Książę i dybuk reż. Elwira Niewiera, Piotr Rosołowski / Polska / 2017 / 82 min
31.01 Argentyńska lekcja reż. Wojciech Staroń / Polska / 2011 / 56 min.
10.01_SOBOTA o 15:30
Książę i dybuk reż. Elwira Niewiera, Piotr Rosołowski / Polska / 2017 / 82 min
Twórców „Księcia i dybuka” nie interesuje prosta faktografia. Nie znajdziemy w filmie wielu dat czy tytułów dzieł Waszyńskiego (a tylko w latach 30. nakręcił ich 38), nie poznamy całych jego losów od narodzin do śmierci. Elwira Niewiera i Piotr Rosołowski wykorzystują popularną ostatnio formę dokumentu śledczego, przytaczając na początku filmu wydarzenie wzbudzające w odbiorcy niekłamane zainteresowanie i stawiając pytanie: „Kim był naprawdę?”. Wychodzą jednak poza formułę znaną z „Szukając Vivian Maier” czy „Sugar Mana”. Bardziej niż odkrycie faktów interesuje ich psychologiczny rys bohatera. Próbują nakreślić swoisty portret duszy Michała Waszyńskiego.
Niewiera i Rosołowski stawiają pytanie, czy możliwe jest nakreślenie takiego wizerunku człowieka, który zaakceptują wszystkie znające go osoby. Dla jednych delikatny i współczujący opiekun, dla innych bon vivant i dusza towarzystwa; sprytny biznesmen, nieuleczalny romantyk czy po prostu mitoman – każdy z rozmówców odbiera Waszyńskiego inaczej. (Portret duszy – recenzja filmu „Książę i dybuk”)